برای خشکی چشم خرابی

میان کاسه های خالی ما

نزول قطره های مستجابی

تمام معجزات عیسوی را

نشان دادی میان کاسه آبی

بتابان گنبد و گلدسته ها را

تو تنها قبله گاه آفتابی

برای زائر غرق گناهت

همیشه مظهر حسن الثوابی

            ***

کنار پنجره فولاد هرکس

برای مشکلش دارد جوابی

شاید کلید گم شده ی شعرم در واژه ها دومرتبه پیدا شد

شاید عنایتی شد و ایندفعه در کوره راه های خیالی خام

بعد از گذشت فصل سیاهی ها این سرزمین تب زده احیا شد

                                       ***

"کشتی شکست خورده ی طوفان" شد وقتی به دشت حادثه مهمان شد

بعدش چراغ راه ترک برداشت ظلمت خدای ساحل و دریا شد

"از آب هم مضایقه کردند" و... رحمی به حال آب نکردندو...

لبریز از عطش لب دریا و... دستان سبز معرکه حاشا شد

"بودند دیو و دد همه سیراب" و شش ماهه ای اسیر تبِ آب و...

دستی برای خواهش آب آمد دستی برای تیر مهیا شد

روح القدس دمید و مرا پُر کرد یا دست تو به روی سرم آمد ؟

هر طور بود شادی بی عارم با غصه های کهنه مداوا شد

از من عبور کردی و جاپایت گم شد در این زمین لجن آلود

پاداش وعده های محقق هم تردید و شرط و شاید و آیا شد

یه شبایی که تو رویا عکس فردا رو می بینم

آرزوهای قدیمی رنگ واقعی میگیرن

آرزوهایی که حالا دیگه خیلی خیلی پیرن

خوابای سیا سفیدم تهشون "سه نقطه" داره

با یه حس نرسیدن مثه پنجه و ستاره

خوابای سیا سفیدم همیشه پر از غبارن

پر سایه های حسرت که تو خوابا موندگارن

پنهون از خدا که نیستش از شما دیگه چه پنهون

من و سایه ها رفیقیم من و سایه های گریون

سایه هایی که سوراخن سایه هایی که فقیرن

سایه هایی که مثه من بی ترانه هاش می میرن

راستی یه دمو (!!!) از غزلی که دارم کار می کنم :

"با محتشم شروع کنم اینبار شاید که قفل حافظه ام وا شد

شاید کلید گم شده ی شعرم در واژه ها دو مرتبه پیدا شد

شاید عنایتی شد و ایندفعه ... "

آخه :

شعرم نمي آيد ! چرايش را نمي دانم

يا واقعاً خشكيده شعرم ، يا ... نمي دانم

قبلاً شبيه آب خوردن شعر مي گفتم

حالا غزل را مي نويسم با " نمي دانم" !

شايد براي آنكه از جهل آمدم بيرون

حالا رسيدم تا به اينجا ... تا نمي دانم

دیروز مرا نمی توان بی تو نوشت

امروز بدون تو چه مسجد چه کنشت

در هجر تو فرقی نکند شادی و درد

فردای بدون تو چه دوزخ چه بهشت